در دلم حیاط خلوتیست

اذان جمکران شوری به پا کرد             دلم را از غم عالم جدا کرد
صبا را گشته بودم محرم راز                مرا با رمز غیبت اشنا کرد
بخوان در دل تمنای فرج را                  بگو شاید نگاهی هم به ما کرد
چو یعقوب از غم یوسف بنالید             به بوی جامه اش او را شفا کرد
نباشد گل به بستان در زمستان           گل نرگس به هر باغی وفا کرد
ببینیم در جهان عدل علی را                 اگر امد حکومت را به پا کرد
اگر ابری بییاید روی خورشید                مشو نومید وباید بس دعا کرد
خدا یا عمر من را طاقتی بخش            که بینم غیبت کبری رها کرد

      روزي که تو بيايي و
     بيايي
     و زيبايي از رنگ بهشت زيباتر
     باشد
     و روزي که واژه ها در دل نقش ببندند
     نه در محبس فکر
     روزي که
     گنجشکها در سرماي سخت زمستان
     سينه گرم شگارچي را مهمان باشند
     و تو
     نقشهاي باورت را
     در دل همه پاکان جهان منعکس بيني
     روزي که واژه اي فرد
     در هيچ لغت نامه اي نباشد
     و پيشگوهااز کسادي بازار
     شغل ديگر برگزينند
     آن روز را سلام
     آن روز
     نه من نه تو
     نه همه
     واژه هايي براي آرزو ندارند
     و آمال و آرزو همه بي معني است
     روزي که تو بيايي و
     بيايي
     و براي هميشگي
     ابديت را نقش زني